+48 503 455 452biuro@czyleko.plPn - Pt: 08:00 - 17:00
Środowiskowa kwalifikacja stacji bazowych telefonii komórkowej

Środowiskowa kwalifikacja stacji bazowych telefonii komórkowej

Jak zakwalifikować?

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko

Zgodnie z:

a) § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć:

– instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

– przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

b) § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia:

– instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

– przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;


Stanowisko i wytyczne GDOŚ

Zgodnie z powszechnie stosowaną w praktyce metodyką klasyfikacji przyjętą przez Generalną Dyrekcję Ochrony Środowiska, prezentowaną w poradniku aut. Tomasza Wilżaka „Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko – przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów” oraz Suplemencie do tego przewodnika, wydanych przez GDOŚ, dokonując klasyfikacji przedsięwzięć i oceny istnienia obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy uwzględnić następujące reguły:

§ 2 ust.1 pkt 7  
Cechy umożliwiające kwalifikację przedsięwzięcia   Przepis dotyczy instalacji, które nadają i/lub odbie­rają fale radiowe, a równocześnie emitują pola elek­tromagnetyczne (PEM), czyli w myśl art. 3 pkt 18 ustawy Prawo ochrany środowisku pola elektryczne, magnetyczne oraz elektromagnetyczne o częstotli­wościach od 0 Hz do 300 GHz. Aby jedno z wyżej wymienionych przedsię­wzięć mogło zostać zaliczone do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko- winno cha­rakteryzować się określonymi cechami własnymi, będącymi skutkiem ich eksploatacji, a jego środek elektryczny winien znajdować się w pewnym prze­dziale odległości od miejsc dostępnych dla lud­ności. Do cech własnych instalacji zaliczają się: — jej rodzaj – instalacja radiokomunikacyjna, radio­nawigacyjna lub radiolokacyjna; — częstotliwość emitowanego przez nią PEM – 0-03 do 300.000 megaherców; — jej równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny – zależna od odległości miejsc dostępnych dla ludności, ale nie mniejsza niż 2000 W. Należy podkreślić, że o ile równoważną moc promieniowaną izotropowo sumuje się dla jednej anteny, jeżeli jest ona zbudowana z co najmniej dwóch systemów nadawczych- to nie należy su­mować równoważnej mocy promieniowanej izo­tropowo niezależnych anten wchodzących w skład tego samego lub różnych przedsięwzięć. (w tym kontekście zwrócenia uwagi wymaga ostatnia część omawianego przepisu, która dodat­kowo podkreśla, że równoważną moc promienio­waną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje sic realizo­wana lub zrealizowana inna instalacja radioko­munikacyjna, radionawigacyjna lub radioloka­cyjna). Znaczenia użytych w przepisie terminów: — miejsca dostępne dla ludności to zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego; — odległość miejsc dostępnych dla ludności od środ­ka elektrycznego anteny jest odcinkiem prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi; określenia odległości dokonu­je się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. — oś wiązki głównej promieniowania anteny to linia poprowadzona wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny (przy czym wiązka głów­na to wiązka zawierająca kierunek maksymalne­go promieniowania); — równoważna moc promieniowana izotropowo jest iloczynem mocy doprowadzonej do anteny i zysku energetycznego anteny.   Źródła PN-T-01012:I980. Słownictwo telekomunikacyjne. Anteny. Nazwy i określenia. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25. poz. 150, ze zm.). Wyjaśnienia (Ministerstwa Środowiska] do rozpo­rządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w spra­wie określenia rodzajów przedsięwzięć mogą­cych znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporzą­dzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158. poz. 1105)  (…)
§ 3 ust.1 pkt 8
Cechy umożliwiające kwalifikację przedsięwzięcia   Ustalenie, które spośród instalacji radiokomunika­cyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, należą do grupy przedsięwzięć mogących potencjal­nie znacząco oddziaływać na środowisko możliwe będzie na podstawie wcześniej już omówionych – przy charakterystyce § 2 ust. 1 pkt 7 – kryteriów, do których zaliczają się: — częstotliwość emitowanego PEM; — równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny. Prócz wiedzy na temat wskazanych parame­trów niezbędna będzie informacja o odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elek­trycznego anteny. W omawianym przepisie, podobnie jak w przypadku § 2 ust. 1 pkt 7, dodatkowo zaznaczo­no, że równoważna moc promieniowana izotropo­wo wyznaczana jest dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowa­na inna „radioinstalacja”.

Orzecznictwo sądowoadministracyjne

W wielu wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, się że dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikowania przedsięwzięć jako mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia.

Najczęstsze błędy w postępowaniach

Do elementarnych błędów oraz braków występujących w opracowaniach dotyczących środowiskowych kwalifikacji przedsięwzięcia zaliczają się:

– brak sumowania mocy anten planowanych do lokalizacji na poszczególnych azymutach

– zawężone definicje miejsc dostępnych dla ludzi

– brak informacji o rzędnych wysokościowych w miejscu lokalizacji masztu, jak również w miejscach, w których badane jest występowanie miejsc dostępnych dla ludzi.

– braki merytoryczne treści wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego lub pozwolenia na budowę.


To „tylko” kwalifikacja

Kwalifikacja przedsięwzięcia jest opracowaniem teoretycznym i bazuje na danych poszczególnych anten zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta anten oraz  na założeniach operatora. W związku z tym, w praktyce po uruchomieniu stacji oraz po każdej jej rekonfiguracji, mającej wpływ na wielkość emitowanego promieniowania, wykonuje się stosowne pomiary natężenia pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi, które potwierdzają deklarowane moce, a dokładniej ich nieprzekroczenie, gdyż moce niższe niż zadeklarowane wykazują zgodność pomiarów z założeniami projektowymi.

ZAMKNIJ MENU